۱۰اکتبر ۲۰۲۵ - افراد جوان مبتلا به دیابت نوع ۱(T1DM) به دلیل وابستگی مادام العمر به انسولین و مدیریت مداوم قند خون، با فشار روانی قابل توجهی مواجه هستند. این مطالعه نشان داد که سطح استرس با افزایش شاخص توده بدنی (BMI) و طول مدت ابتلا به بیماری بیشتر می شود، در حالی که پذیرش بهتر بیماری با کنترل مطلوب تر قند خون(HbA1c پایین تر) مرتبط است. آموزش و درمان روان شناختی می تواند به کاهش استرس و بهبود پیامدهای مدیریت بیماری کمک کند.
در یک مطالعه ی جدید، دکتر آنا استفانوویچ-بیلسکا و همکارانش از بخش پرستاری داخلی و کودکان، مؤسسه پرستاری و مامایی، دانشکده علوم سلامت دانشگاه پزشکی گدانسک لهستان به بررسی سطح دانش، استرس و پذیرش بیماری در میان بزرگسالان جوان مبتلا به دیابت نوع ۱ پرداختند. هدف پژوهشگران بررسی تأثیر عوامل اجتماعی-جمعیتی و پزشکی بر این جنبه ها و ارزیابی تأثیر کلی آن ها بر مدیریت دیابت بود.
این مطالعه مقطعی شامل ۲۷۴ فرد بزرگسال بین ۱۸ تا ۳۵ سال بود که به طور متوسط ۱۳.۴ سال با دیابت نوع ۱ زندگی کرده بودند. شرکت کنندگان پرسشنامه های اختصاصی و ابزارهای روان شناختی استاندارد شامل مقیاس استرس ادراک شده (PSS-10) و مقیاس پذیرش بیماری (AIS) را تکمیل کردند. این پژوهش بین آگوست ۲۰۲۳ تا نوامبر ۲۰۲۴ انجام و نتایج آن در مجلهFrontiers in Endocrinology منتشر گردید.
یافته های مهم این مطالعه به شرح زیر است:
· سطح استرس در میان بزرگسالان جوان مبتلا به دیابت نوع ۱ به طور قابل توجهی بالا بود.
· بسیاری از شرکت کنندگان احساس خستگی، اضطراب و فشار روانی ناشی از ماهیت مزمن و پرچالش مدیریت دیابت را گزارش کردند.
· میانگین نمراتAIS وPSS-10 نشان دهنده پذیرش متوسط بیماری اما سطح بالای استرس بود.
· افراد باBMI بالاتر و مدت ابتلای طولانی تر، به ویژه کسانی که دچار هایپرگلایسمی شبانه مکرر بودند، استرس بیشتری تجربه کردند.
· زنان با تحصیلات ابتدایی، افراد دارای روابط عاطفی، و کسانی که بیماری های همراه مانند فشار خون بالا، کم کاری تیروئید یا لیپوهیپرتروفی داشتند، سطح استرس بالاتری گزارش کردند.
· بیماران تحت درمان با تزریق های متعدد روزانه انسولین (MDI) نسبت به کسانی که از سیستم های پیشرفته تزریق انسولین استفاده می کردند، استرس بیشتری داشتند.
· پذیرش بهتر بیماری در میان افراد مجرد، غیرسیگاری و کسانی که از دفترچه های دستی پایش قند خون استفاده نمی کردند، مشاهده شد.
· تماس منظم با مربیان دیابت و پرسنل پرستاری در کلینیک های تخصصی با پذیرش بهتر بیماری مرتبط بود.
· پذیرش بالاتر بیماری با سطح HbA1c پایین تر و تعداد کمتر اپیزودهای هایپرگلایسمی روزانه همبستگی داشت، که نشان می دهد سازگاری روان شناختی تأثیر مثبتی بر کنترل متابولیک دارد.
پژوهشگران تأکید کردند که اگرچه درک اصول مدیریت دیابت به بهبود کنترل قند خون کمک می کند، اما لزوماً با کاهش سطح استرس یا افزایش پذیرش بیماری همبستگی ندارد. آن ها همچنین نقش مفید فناوری های نوین دیابت را برجسته کردند که به نظر می رسد فشار روانی را کاهش داده و سازگاری با بیماری را تسهیل می کنند.
در پایان، محققان نتیجه گیری کردند که بزرگسالان جوان مبتلا به دیابت نوع ۱دچار پریشانی روانی قابل توجهی هستند و اغلب در پذیرش بیماری خود با مشکل مواجه هستند. آموزش مستمر، حمایت فناورانه و مشاوره روان شناختی به عنوان راهبردهای کلیدی برای بهبود کیفیت زندگی و پیامدهای بیماری شناسایی شدند. با این حال، نویسندگان به محدودیت هایی مانند حجم نمونه نسبتاً کوچک، جذب شرکت کننده از تنها دو مرکز، و نبود پیگیری بلندمدت اشاره کرده و توصیه نمودند که مطالعات بزرگ تر چند مرکزی با دوره های مشاهده طولانی تر برای بررسی دقیق تر روند استرس، دانش و پذیرش بیماری در این گروه سنی انجام شود.
منبع:
https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/young-type-1-diabetes-patients-experience-extreme-stress-require-education-and-psychological-therapy-study-156632